အသက္ ၂၅ နွစ္၊ နိဳင္ငံတကာကုုမၺဏီႀကီးတစ္ခုုမွာ စက္မႈကၽြမ္းက်င္၀န္ထမး္ အျဖစ္ကေန အခ်ိန္တိုုအတြင္းမွာ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္လာသူ ျဖစ္ပါတယ္။ လခေကာင္း၊ တက္လမ္းရွိ၊ ပညာတတ္၊ အျပင္ကႀကည့္ရင္ေတာ့ ေအာင္ျမင္ေနတဲ့သူေပါ့ေလ...။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မမွာ လုုပ္ေဖာ္ကုုိင္ဖက္ကလြဲလုုိ႔ သူငယ္ခ်င္းရယ္လုုိ႔ မည္မည္ရရ မရွိတာ၊ လူေတြအမ်ားႀကီး ၾကားမွာေနရက္နဲ႔ အထီးက်န္ေနတာ၊ ဘယ္အလုုပ္ လုုပ္လုုပ္ စိတ္တိုုင္းမက်တာ၊ ကုုိယ့္ကုုိ သူမ်ားေတြ ဘယ္လုုိထင္လိမ့္မလဲ ဆုုိတာ တစ္ခ်ိန္လံုုး ပူပန္ေနတာ၊ အိပ္ယာ၀င္တုုိင္း ငိုုေနရတာ၊ တစ္ခါတေလ အသက္ရွင္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့တာ.. ဒါေတြကုုိ ဘယ္သူသိမွာလဲ...။
။...။....။.....။
၂၀၀၅ခုုႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၄ရက္။
ေအးေအး၏ မွန္တင္ခံုုေပၚတြင္ မိတ္ကပ္ဘရပ္ရွ္မ်ား ျပန္႔က်ဲေနသည္။ အိပ္ယာေပၚတြင္ေတာ့ ၀တ္ၾကည့္ၿပီး စိတ္တုုိင္းမက်တိုုင္း ပစ္ထားသည့္ အ၀တ္မ်ားက အပံုုလုုိက္၊ အဲကြန္းဖြင့္ထားရက္ႏွင့္ ေခၽြးျပန္ေနေသာ ေအးေအးကေတာ့ ေစာေစာက ဂရုုတစ္စုုိက္ လိမ္းျခယ္ထားေသာ မိတ္ကပ္မ်ား ကြက္ကုုန္မွာ စုုိးရိမ္ရင္း သူအႀကုုိက္ ဟင္းမ်ားကုုိမွ တစ္ပတ္လံုုး ဆက္တုုိက္ခ်က္ေကၽြးေသာ အေမ့ကုုိ စိတ္ဆိုုးရေကာင္းႏုုိး၊ ႀကိဳက္တုုိင္း မဆာလဲစား၊ ဆာလဲစားမိေသာ မိမိကုုိယ္ကုုိပဲ ကုုိင္ေပါက္ရေကာင္းႏုုိးႏွင့္ ေဒါသထြက္ေနမိသည္။ အခုုပဲၾကည့္ေလ ဘာ၀တ္၀တ္ အဆင္မေျပေတာ့၊ က်ပ္တဲ့ေနရာက်ပ္၊ အတစ္အရစ္ ထြက္တဲ့ေနရာထြက္ ျဖစ္ကုုန္ၿပီမဟုုတ္လား။ အခုုတေလာ ခ်စ္သူကလည္း သူ႔အေပၚ ေအးတိေအးစက္ ဆက္ဆံလြန္းလွသည္။ ဒီေန႔ေတာ့ ခ်စ္သူမ်ားေန႔မိုု႔ ဟုုိအရင္ ခ်စ္ႀကည္နဴးကာစကလိုု ဂရုုစိုုက္မႈေလးမ်ား ျပန္ရႏုုိး အလွဆံုုး ျပင္သြားမည္ဆုုိပါမွ ဘာ၀တ္ရမွန္း မသိေတာ့၊ ခက္ရခ်ည့္။ ကဲ ျမန္ျမန္လုုပ္မွ ေတာ္ၾကာ အေမ၀င္လာလုုိ႔ ဒီေလာက္ဂရုုစိုုက္ ျပင္ဆင္၀တ္စားေနတာ ျမင္သြားရင္ ရည္းစားခိုုးထားတာ ရိပ္မိေတာ့မယ္။
”ကုုိ ဒီေန႔ သိပ္ေခ်ာတာပဲ။”
“အင္း”
“ကုုိ.. ေအးလက္မွတ္၀ယ္ၿပီးၿပီ၊ ဗိုုက္ဆာၿပီလား။ ရုုပ္ရွင္က ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ လုုိပါေသးတယ္။ အဆာေျပတစ္ခုုခုု စားထားလုုိ႔ ရေသးတာပဲ။ ကုုိကလည္း ေျခာက္နာရီပါဆုုိ အခုုမွေရာက္လာတာကိုုး။ နုုိ႔မိုု႔ရင္ ေအးေအးေဆးေဆး စားေသာက္၊ လမ္းေလ်ာက္ၿပီမွ ရုုပ္ရွင္ၾကည့္ဖိုု႔ဟာ...။ ကုုိ... ေျပာေနတာ ၾကားရဲ႕လားလုုိ႔”
“အင္း... ၾကားပါတယ္”
ေအးေအး ဘာမွဆက္မေျပာႏိုုင္ေတာ့။ ခ်စ္သူရဲ႕ မ်က္လံုုးမ်ားက လက္ကိုုင္ဖုုန္းမွ မခြာတမ္း။ တစ္နာရီေက်ာ္ၾကာေအာင္ ေစာင့္ထားရသျဖင့္ ေညာင္းကုုိက္ေနေသာ ေျခေခ်ာင္းမ်ားအား အနားေပးရန္ ရုုပ္ရွင္ရံုုဖက္သိုု႔သာ ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။
...။...။...။
“ေအး... ၀ိတ္ေလးပါေလး ခ်ပါဦးကြာ.. ေလ့က်င့္ခန္း မလုုပ္ခ်င္ရင္လည္း အစားေရွာင္ေပါ့”
“ေအး... အဲဒါေတြ မစားနဲ႔ေလ။ ၀က္ျခံေပါက္လိမ့္မယ္။ နဂိုုကမွ အသားအရည္က အဆင္မေျပရတဲ့အထဲ။”
”ေအး... ဘာေတြ၀တ္ထားတာလဲကြာ... ဒါမ်ိဳးက ပိန္တဲ့သူနဲ႔မွ လုုိက္တာကုုိ...”
”ေအးက ဗိုုက္ပူတယ္ေနာ္... ဒီမွာ ကုုိယ့္ဗိုုက္ကုုိၾကည့္.. ခ်ပ္ရပ္ေနတာပဲ ေတြ႔လား..”
...။....။...။
“ကုုိ ဘာလိုု႔ ေအးမက္ေဆ႔ခ်္ေတြကုုိ မျပန္တာလဲ“
”မက္ေဆ႔ခ်္ပုုိ႔တုုိင္း ျပန္ေနရမွာလားကြ”
”ကုုိ အရင္ကဆုုိရင္ ေအးနဲ႔ ေန႔တုုိင္း မက္ေဆ႔ခ်္ပုုိ႔တယ္... ခုုေတာ့ တစ္ပတ္လံုုးေနလိုု႔ တစ္ခါမပုုိ႔ဘူး။ ေအးကသာ စမေျပာရင္ ကုုိနဲ႔ေအး တစ္ပတ္လံုုး စကားေတာင္ေျပာျဖစ္မွာ မဟုုတ္ဘူး...”
“ဘာေတြေျပာရမွာလဲ.. ဘာေျပာစရာေတြရွိလုုိ႔လဲ... အရည္မရ အဖတ္မရ...”
...။....။...။
“ဟဲ့ ေအးေအး... နင္ငိုုေနတာလား။ ဘာျဖစ္လုုိ႔လဲ..”
“သူ႔မွာ တျခားရည္းစားတစ္ေယာက္ရွိေနၿပီ ခင္မ်ိဳးရဲ႕...”
“ဘယ္သူလဲ နင့္ရည္းစားလား...”
“အင္းေပါ့ ဘယ္သူရွိရမလဲ... ငါ့ုုကုုိသူ ေအးတိေအးစက္ ျဖစ္ေနတာ ၾကာေတာ့ၾကာပါၿပီ... အခုုမွ သိရတယ္”
“ဟင္ နင္ကအခုုမွသိသလား... တစ္ေက်ာင္းလံုုးသိေနတာ ၾကာေပါ့။ မႏွစ္က ခရစ္စမတ္ကတည္းက စျဖစ္ၾကတာတဲ့...”
“ဟုုတ္လား ခင္မ်ိဳး... နင္ငါ့ကုုိ ဘာလုုိ႔ ေစာေစာက မေျပာတာလဲ”
“နင္နဲ႔က အဲဒီေလာက္မွ မခင္တာကုုိ... ကုုိယ္ေရးကုုိယ္တာကိစၥဆုုိေတာ့... သိပ္စိတ္ထဲ မထားပါနဲ႔ဟာ.. သူကေဖာက္ျပန္တာပဲ”
...။....။....။
၂၀၀၅ခုုႏွစ္ ဇူလိုုင္လ ၂၁ရက္။
ေအးရဲ႕ မက္ေဆ့ခ်္ေတြ သူမျပန္ေတာ့တာ ႏွစ္ပတ္ျပည့္သြားၿပီ။ ဖုုန္းဆက္တာလည္း မကုုိင္ေတာ့ဘူး။ သူ႔ ေဖ့စ္ဘြတ္မွာေတာင္ ခ်စ္သူအသစ္နဲ႔ တြဲရိုုက္ထားတဲ့ပံုုေတြ အမ်ားႀကီးတင္ထားလုုိက္ၿပီပဲ။ ေအးနဲ႔ တြဲေနတဲ့ တစ္ႏွစ္ခြဲကာလအတြင္း ႏွစ္ေယာက္တြဲရိုုက္ထားတဲ့ပံုုဆုုိလိုု႔ ရွားရွားပါးပါး ေအးကုုိယ္တုုိင္အတင္းရုုိက္ယူထားတဲ့ တစ္ပံုုႏွစ္ပံုုပဲရွိသည္။ ေအးက ဓာတ္ပံုုမစားဘူးဟုု ေျပာသျဖင့္ ေဖ့စ္ဘြတ္မွာလည္း မတင္ခဲ့ရ။
to be continued...
No comments:
Post a Comment